Het is inmiddels tien jaar geleden dat Lambert op ons podium stond. Wie er schuilgaat achter zijn kenmerkende Sardijnse masker blijft nog steeds een mysterie. Wat wél vaststaat, is dat zijn filmische postklassieke muziek al meer dan een decennium moeiteloos stand houdt. Sinds zijn debuut in 2014 bouwt de Duitse pianist en componist gestaag aan een eigen universum van spaarzame pianocomposities met invloeden van minimal music, jazz en zelfs subtiele popstructuren. Het is een wereld waar onder meer Hania Rani, Joep Beving, Nils Frahm en Ólafur Arnalds geestesgenoten zijn.
Met zijn nieuwe album I AM NOT LAMBERT (2026) breekt hij zijn eigen mythe open en stelt hij de vraag scherper dan ooit: wie is Lambert eigenlijk? Voor het eerst treden stemmen nadrukkelijk naar voren en wordt zijn muziek expliciet songgericht, zonder zijn kenmerkende minimalistische precisie en repetitieve spanningsbogen los te laten. De composities balanceren tussen intimiteit en weidsheid, maar worden nooit decoratief. Een subtiel gevoel voor ritme weeft alles samen.
Live vertaalt zich dat in geconcentreerde sets waarin masker of geen masker bijzaak wordt: stilte, dynamiek en nuance dragen evenveel gewicht als virtuositeit. Geen spektakel, des te meer intensiteit.
Jean-Michel Blais (CA)
Jean-Michel Blais is een in Montréal gevestigde pianist, componist en performer, verbonden aan Arts & Crafts en Mercury KX. Zijn debuutalbum Il werd door Time uitgeroepen tot een van de tien beste albums van 2016. Sindsdien heeft zijn catalogus meer dan 375 miljoen streams verzameld. Als lid van de LGBTQ+-gemeenschap en iemand die leeft met het syndroom van Tourette, put Blais uit zijn ervaring als voormalig leerkracht buitengewoon onderwijs om muziek te creëren die tegelijk diep persoonlijk en subtiel groots aanvoelt. Zijn stijl combineert minimalistische maar virtuoze pianocomposities met rijke orkestrale en elektronische texturen.
Op het podium weet Blais zowel intieme recitalzalen als publieken van meer dan 40.000 mensen te betoveren, zoals op het Festival International de Jazz de Montréal. Zijn werk spreekt liefhebbers van klassieke muziek, pop en elektronica aan, en hij treedt op in solo-, kamer- en orkestformaties. Internationaal bracht zijn tournee hem onder meer naar het Southbank Centre in Londen, het Concertgebouw in Amsterdam, de Gnesin Hall in Moskou en het Montreux Jazz Festival.
Zijn albums kregen lovende kritieken van publicaties zoals Pitchfork, The Fader en Le Figaro, naast erkenning van prijsuitreikingen zoals de Libera Awards, de UK Music Video Awards en de Juno Awards. Zijn compositorische werk strekt zich ook uit tot film en immersieve installaties: hij won een Cannes Soundtrack Award voor de soundtrack van Matthias & Maxime van Xavier Dolan en componeerde de muziek voor de installatie Wonderfall van Moment Factory op Changi Airport. Zijn muziek was daarnaast te horen in de The Brothers Sun van Netflix, in een campagne van Tudor, in een film van Louis Vuitton en tijdens kunstschaatsoptredens op de Milano-Cortina Olympics.
Zijn meest recente release, désert, een uur durende improvisatorische samenwerking met elektronische harpiste Lara Somogyi, stond 35 weken in de Amerikaanse Billboard Classical Albums-hitlijst.