In Je bent een gedicht
gaat Mokhallad Rasem, samen met de Tartaren, op zoek naar poëzie in een wereld die wankelt. Want de mensen dolen. Niet omdat ze zelf verdwaald zijn, maar omdat de wereld hen heeft losgelaten.
De voorstelling richt zich op wie zijn richting verliest door de omstandigheden en in een harde realiteit op zoek gaat naar een poëtische ruimte. Zo ontstaat een dialoog: een ontmoeting waar verloren mensen dromen van een poëtische wereld — of waar een verloren wereld verlangt naar de poëtische mens.
In Je bent een gedicht
overstijgen de theaterruimte en de fysieke omgeving de term ‘decor’, en worden ze ademende partners. Zij bepalen hoe mensen elkaar raken en wat kan ontstaan. Objecten krijgen betekenis; ruimtes en relaties worden onderzocht: verlaten kamers, achtergelaten voorwerpen, vergeten liefdes.
‘Verlaten’ loopt als een rode draad door de voorstelling. Niet als eindpunt, maar als een kans om opnieuw leven te blazen in wat stilgevallen is. Zoals een instrument dat opnieuw begint te ademen en een nieuwe wereld laat ontstaan.