Lasse Vonck is als jonge kunstenaar door pers en publiek tot wonderkind uitgeroepen en bejubeld.
Dertig jaar later is dat niet meer het geval. Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een te dragen lot, maar hij is op de dool; hij zoekt een doel, zin. Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is. Hij kan zelfs niet meer spreken.
Confessie
is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal De Gedaanteverwisseling
van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest.
Ik heb echt niks met auto'smaar ik had een vreemde droomheeft me lang bezig gehoudenhet gaat over een -hoe zegt ge dat-een gezinswagen
Ik ben negen jaaren mijn moeder en ik kijken uit het raamWe zien een sterk gespierde man in een marcellekedie één per éénalle vier de bandenvan de witte Citroën BXvan m'n vader demonteertdaarna haalt hij een voorhamer bovenen slaat alle ramen in gruzelementenscheurt vrolijk alle zetels -voor en achter- in frennen vaneenrukt de autoradio eruitbreekt de zijspiegels aftrekt het stuur eruit
en mijn moeder kijkt ernaaren ze doet niksen ik loop naar buiten
de man in zijn marcelleke is -poef- opgelost
en ik wil roepenik wil schreeuwenmaar het lukt me niethet lukt me alweer nietvoor mezelf opkomenwaarom is dat zo moeilijk
en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft
ik zie het plekje waar ik altijd zatals we op vakantie vertrokkenIn het midden van de achterzetelzo een beetje naar voortussen m'n vader en m'n moeder inellebogen op de zijkant van hun stoelenen ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio te steken
‘lieve kleine piranaverscheur me’