Deze voorstelling uit 2014 is uitgegroeid tot een publiekslieveling en een mijlpaal onder voorstellingen waarin uitputting en repetitiviteit centraal staan. In deze hercreatie wordt de danser gedefinieerd als een pure uitvoerder, strevend naar perfectie. Door acht dansers te onderwerpen aan een complexe, mathematische, dynamische en vermoeiende choreografie, opgevoerd in een gedwongen uniformiteit, gaan ze uiteindelijk in de fout. En dan valt hun masker af.
De Amerikaanse fotograaf Philippe Halsman zei “… when you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping and the mask falls so that the real person appears.” Jan Martens nam deze stelling als uitgangspunt voor THE DOG DAYS ARE OVER en onthult via de sprong de mens achter de danser.
onderdeel van Body of Work: Re:pertoire