In POSTO is er geen vaste plek om te zitten; iedereen vindt zijn plaats waar hij of zij wil in de ruimte. Drie grote ballen nodigen het publiek uit om mee te doen, om te rennen en te dansen, en soms ook om samen te staan en te kijken.
Hoe doen we dit samen? Hoe kunnen we samen plezier maken?
De ballen zullen ons helpen. Als spelelement nodigen ze mensen uit om te bewegen. Plots zal een kind door de ruimte rennen. Daarna kan het gebeuren dat iedereen achter een bal aan rent, tot we allemaal in het midden gaan zitten en kijken naar planeten die boven onze hoofden zweven.
POSTO wil, via een spel — deels om te doen, deels om naar te kijken — reflecteren op het subtiele evenwicht tussen de vrijheid om met elkaar in interactie te gaan en het bewustzijn van de groep. Het is een uitnodiging om deel te nemen aan een voorstelling die speelt op de dunne lijn tussen eigen initiatief en altijd een beetje ruimte laten voor anderen.
Een spel over empathie en het verantwoordelijkheidsgevoel dat ontstaat wanneer we samen spelen.