Willow stopt ermee

"Het was één rollercoaster"

De Leuvense indierockband Willow hangt de gitaar aan de wilgen.

“Onze gitarist en medesongschrijver Nils Goddeeris kreeg een aanbieding van zijn werkgever waar hij geen ‘neen’ tegen kon zeggen”, vertelt zanger en frontman Pieter-Jan Van den Troost (33).”Hij gaat de komende vijf jaar in Singapore wonen en werken. Voor ons was dat het sein om er dan ook maar definitief mee te stoppen.” Donderdag speelt de band ten afscheid in het Depot. 

Van den Troost (“PJ voor de vrienden”) kent het Depot goed, want hij werkt er voor de Depot Academy als begeleider van jonge, beloftevolle bands. De ideale job voor iemand die zelf dankzij de steun van Poppunt en Het Depot tot een mooie carrière kon komen binnen de popmuziek. 

Een blitzstart

“We zijn begonnen in 2008 in het tijdperk dat jeugdhuizen nog veel live concerten organiseerden. Dat en heel veel lokale wedstrijden waren onze eerste optredens.” Toen Willow in 2009 het prestigieuze RockVonk won en een jaar later ook derde werd in HUMO’s Rock Rally (en tegelijk de publieksprijs wegkaapte), stonden de platenfirma’s te springen om de groep een platencontract aan te bieden. Roze wolken drongen zich op, maar de sound was donker, 80s geïnspireerd en de gitaarpop met een edge zoals die van Vampire Weekend en Bloc Party de norm. 

De eighties invloeden en vergelijkingen waren - zeker in het begin - niet van de poes. Zo werd PJ’s stem vaak vergeleken met die van Robert Smith van The Cure… “Dat kwam vooral omdat ik het in het begin keihard en heel hoog boven de monitors en versterkers uit moest zien te komen. Ik was altijd hees na een optreden. Een stemcoach heeft me uiteindelijk geleerd om niet zo op mijn stembanden te duwen.” 

Coaching

Van wie hebben ze muzikaal nog iets opgestoken, willen we weten. “Om te beginnen van Jo Francken (bekend van Tamino en Novastar, wj). Hij producete onze eerste plaat in 2012, ‘We The Young’. Zijn aanpak was zeer coachend, zo wees hij ons op de mogelijkheden van onze songs en had hij heel veel aandacht voor de structuur.” Het album was goed voor twee radiohits in België (“Gold” en “Sweater”). 

“En van Arne Van Petegem, natuurlijk., beter gekend onder zijn artiestennaam Styrofoam. Hij producete onze tweede plaat (‘Plastic Heaven’ uitgebracht in 2014, wj . Die plaat moest en zou anders klinken dan de vorige. Hij hielp ons vooral om de juiste sound te creëren. We wilden klinken als de band The Postal Service, en dus ging Arne met ons materiaal op onnavolgbare wijze aan de slag op zijn elektronische apparatuur in de studio.” 

Skullmapping

Willow stond ook bekend als een band die pop en experiment graag combineerde. En dat zowel in hun songs als in hun videoclips. Die laatste werden steevast gemaakt door Leuvenaar Filip Sterckx. “Hij was de broer van mijn toenmalige vriendin”, herinnert Van Den Troost zich. “We kwamen hem regelmatig tegen als we op stap gingen. Op het gebied van 3D-animatie en projectie is hij met zijn collectief Skull Mapping zowat de meest vooruitstrevende figuur die we konden vinden in deze stad. In 2012 wonnen we dankzij een videoclip van hem van ‘Sweater’ zelfs een MIA. En bijna al onze andere videoclips gingen viraal en werden opgepikt door de designers scene wereldwijd.”

Live-reputatie

De band had en heeft daarnaast ook een stevige live-reputatie. “We traden op op diverse festivals, ook op Pukkelpop en Dour. En we werden omwille van onze sound gevraagd als voorprogramma voor onder meer Editors”, klinkt het trots. Die optredens gaven de band nog meer een bescheiden cultstatus. Toch klonk de laatste plaat (‘Zacht’ uit 2016), een EP met akoestische versies van hun nummers weer helemaal anders. “We wilden altijd al een plaat maken die als een Duyster-sessie klonk. Ik was toen helemaal weg van bands als Low en zo. Ik denk dat we daarin geslaagd zijn.” 

Rollercoaster

Een derde plaat werd voorbereid, maar die kwam er uiteindelijk niet. “Onze bassist en drummer hadden er op een bepaald moment genoeg van. Ze wilden eens iets anders dan het intensieve touren en repeteren”, zegt Pieter-Jan. “Toch hebben we geen enkel verwijt gemaakt naar mekaar. Ik heb dan ook nergens spijt van. Het was één grote rollercoaster.” 

Donderdag spelen ze dan ook opnieuw in de originele line-up. “Wat wel heel fijn was, tijdens de repetities, is dat we nu plots beseffen dat we door de jaren heen een speciale band hebben gecreëerd met elkaar door middel van muziek.” Ook met de zenuwen valt het na al die jaren wel mee. “Wij gaan ons in ieder geval goed amuseren, ik voel totaal geen stress voor het optreden. Misschien wel voor de bindteksten. Hopelijk word ik niet te emotioneel met al die bekenden in het publiek.” Boys don’t cry.Weet je wel? 

Willow speelt een laatste keer live op donderdag 14 februari vanaf 20 uur in Het Depot.

Geschreven op: 13 februari 2019 in: kijken en luisteren
Geschreven door: Wilfried Jans

Praktisch

donderdag 14 februari 2019
Muziekcentrum Het Depot | Leuven
Waar
Muziekcentrum Het Depot
Leuven
Wanneer
donderdag 14 februari 2019 van 20:00 tot 23:00
Prijs
15 euro
Organisatie
Muziekcentrum Het Depot